Archive for April, 2009

Heb jij de GRATIS reisgids< voor Suriname al? Je vindt hem hier!

Pagina 1| Pagina 2| Pagina 3

Op 16 april 2002, precies 2 dagen voor mijn 23ste verjaardag, zette ik de grote stap. Om 6 uur die avond, Surinaamse tijd, zette het SLM vliegtuig me na een vlucht van 9 uur veilig op de grond, om mij voor het eerst in mijn leven kennis te laten maken met Suriname.

Nadat het geklap van mijn medepassagiers verstomd was, liet ik me door Andy van de lange trap die tegen het vliegtuig aangeplakt stond naar beneden leiden. De warmte overweldigde me en voelde als een warme deken. Daar kon ik wel aan wennen!

En de schoonheid van de natuur die me vanuit de lucht al was opgevallen, werd nu nog duidelijker zichtbaar. En ach, als het me nu niet beviel, dan kon ik altijd weer terug? Het was nog niet het einde van de wereld!

Toch staat het me nog duidelijk bij, dat ik vrijwel de hele vlucht naar Suriname huilde. De stewardessen zullen zich vast en zeker hebben afgevraagd, wat er met deze stagiaire aan de hand was, dat ze nu al bevangen was met heimwee. Natuurlijk hadden zij er geen weet van dat ik net alles had achtergelaten. Mijn veilige leventje, met de bekende straten en steden, de bakker en de dame achter de kassa. En bovenal mijn ouders, mijn broertje en de rest van mijn familie en vrienden!

De vraag; “Waar ben ik aan begonnen?”had dan ook met grote regelmaat door mijn hoofd gedenderd.

Op weg naar Paramaribo

We werden opgehaald door een vriend van Andy. De twee praatten honderduit, wat mij de kans gaf om alles eens goed in me op te nemen. Onderweg vielen vooral het vele groen, de grote vlaktes met gras en bomen en Surinaamse koeien en de kleine houten huisjes die her en der verspreid stonden op.

De rit duurde zo een anderhalf uur, maar na een half uur was het al stikdonker. Het fenomeen schemering kent men in Suriname niet. Althans niet zoals we dat in Nederland gewend zijn. Binnen 10 minuten is het stralende licht naar totale duisternis omgetoverd. Maar niet getreurd, want met de duisternis komen de prachtige geluiden. De krekels en de kikkers, die klinken als vogels.

Soms als ik aan de telefoon ben met het buitenland, geloven ze me niet als ik ze zeg dat het geen vogels zijn die ze horen, maar kikkers.

De stad- Paramaribo

(Coming soon)

Volgende…