Heb jij de GRATIS reisgids< voor Suriname al? Je vindt hem hier!

Dag 1| Dag 2| Dag 3| Dag 4|

Om half 8 stond het ontbijt al klaar. Deze keer werden we getrakteerd op heerlijke kaneelbroodjes met rozijnen erin verwerkt. Vers van de bakplaat uit de “bakkerij” van Awarradam eiland.

Saramaccaanse vrouw doet de was

Ik dronk mijn koffie op en besloot een geluidsopname op mijn telefoon te maken van de sula vlakbij het ressort. Op de achtergrond hoorde ik een exotische vogel.

Een uurtje later sprongen we alweer in de boot op weg naar een kostgrondje en drie andere marrondorpen. Na een half uurtje varen, klommen we een pad omhoog door de bush bush. Aan het eind van het pad was een offerplaatsje te zien.

Offerplaats

Offerplaats bij een kostgrondje in Suriname

Het Marronvolk offert op sommige gelegenheden speciaal klaargemaakte etenswaren aan de geesten van enkele voorouders. Op die manier vertrouwen ze erop ze dat hun oogsten goed zullen zijn en de enkele boze geesten zich genoeg zullen doen aan de offers in plaats van de geplante gewassen.

Het kostgrondje

Iets verder zagen we een open gekapt stuk land liggen met afgebrande bomen. De mannen kappen de bomen om en steken ze in brand. De verbrande bomen worden door de natuur omgezet in compost en stikstof voor de grond, zodat de vrouwen daarna kunnen beginnen met het planten van allerlei gewassen. Gewassen als cassave, maïs en bladgroenten.

Kostgrondje in Suriname

Op het kostgrondje was een dame in haar eentje aan het werk met een botte bijl.
Ze hakte in op de boomstammen en maakte er brandhout van.

Met ontzag keek ik naar haar kracht toen ze daarna de ongeveer 60 kilo wegende stapel hout op haar hoofd zette en op haar blote voeten wegdroeg over het pad.
De lokale vrouwen zijn hier ontzettend sterk.

Hoe zou ik hier ooit overleven in het bos? Ik, die al bang is voor een vlinder?

De leerpraktijk van Meneer Dinge

Meneer Dinge stond ons al op te wachten bij een lokatie genaamd; Moitori ( letterlijk: mooi verhaal).
Hij liet ons binnen in de leerruimte waar de kinderen uit de omliggende dorpen kunnen leren naaien, brood bakken, stikken, houtsnijden en betonblokken gieten.
Een geweldig alternatief waar zelfs een huisje neergezet is voor vrijwilligers uit Nederland.

Sommige van ons kochten wat houtsnijwerk als souvenir voor we onze wandeling vervolgden richting het volgende dorp.

De sfeer in een marrondorp is heel bijzonder. Overal waren de kleine houten huisjes te zien. Er waren geen echte straten, alles liep voor mijn gevoel door elkaar. De deurtjes waren zo laag, dat de gemiddelde Nederlander zijn hoofd met zekerheid zou stoten.
Waarom?
Geesten kunnen niet bukken en dus ook niet naar binnen door zo een laag deurtje!

Saramaccaanse kinderen

Blote of halfgeklede kinderen zaten samen met hun moeders, tantes en oma’s cassave te raspen of probeerden de manja’s ( mango) te vangen die uit een hoge boom vielen, toen er plotseling een stevige wind opstak.

Zo’n wind (die vaak met regen gepaard gaat ) noemt men een “Sibi Busi” ;de wind die het bos schoon veegt.
Dit was hun dagelijks leven. De orde van de dag.

Diner op Kayana

Toen we na de dorpswandelingen tegen de avond aankwamen bij het dorp Kayana, werden we door Bob en lokale gids Ronaldo naar het plaatselijke café c.q. restaurant gebracht, waar we ons laatste avondmaal zouden nuttigen.

Naast het restaurant zat een klein jongetje van ongeveer 1 jaar in een grote, zwarte emmer te spelen. Hij verstopte zich en kwam dan net weer boven de rand uit. Ik speelde kiekeboe met hem en hij lachte. Dat was toch overal hetzelfde!
Wat een aandoenlijk mannetje was dat!

Onze laatste verrassing

Na het eten stond ons een laatste verrassing te wachten. Een culturele dans voorstelling. We vertrokken in het pikkedonker met de korjaal richting een iets verderop gelegen dorp, waar vrijwel alle vrouwen, jong en oud, drie verschillende culturele dansen voor ons opvoerden.

Bob gaf uitleg over de achtergrond van de dansen en we keken onze ogen uit. Grappig was dat we ook mee mochten doen en ze ons ook de dansvloer optrokken om de feeststemming er echt in te krijgen.

De dans op houten stokken was voor mij het toppunt. Een man nam met zijn blote voeten plaats op twee stokken, die door twee andere mannen heel snel op het ritme van het zingen van de vrouwen heen en weer werd bewogen. Eigenlijk was het een soort spel.

Enige spelregel: hoe snel kun je de danser van de bewegende stokken afkrijgen?

Ik had er zeker bewondering voor toen Peter, een jongen van onze groep het even probeerde en het goed volhield!

Luister naar de geluidsopnamen van de culturele dansen met zang, door op play te klikken:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Download de audio files naar uw eigen computer:

Klik op deze link om audio file: Culturele Zang 1 te downloaden

Klik op deze link om audio file: Culturele Zang 2 te downloaden

Klik op deze link om audio file: Culturele Zang 3 te downloaden

Terugtocht naar Awarradam

Aan alles komt een eind. Zo ook aan deze bijzondere avond. We hadden nog een half uur in de boot voor de boeg in het aardedonker over de rivier naar Awarradam eiland.

De oevers leken net grote zwarte schimmen en de rivier een zwarte glijbaan. Alleen de duizenden, schitterende sterren aan de hemel en de hoofdlamp van de bootsman die af en toe oplichtte, begeleidden ons.

Het zachte geronk van de motor vulde de duisternis. De ene na de andere vallende ster lokte geroep uit van mijn medepassagiers. Vijf  wensen deed ik. Zouden ze uitkomen? Vast wel!

Kaaiman

Onderweg zag ik eindelijk de kaaiman waar ik al die tijd naar op zoek was! Hij lag lekker languit op een zandbank te wachten op zijn prooi. ’s Avonds komen de dieren drinken aan de rivieroevers en dan grijpen de Anaconda’s en kaaimannen hun kans.
Heel even was hij daar, toen schoot hij weg, zo schuw als ze zijn.

Op Awarradam rolde ik comfortabel mijn bed in.

Dag 1| Dag 2| Dag 3| Dag 4|