Heb jij de GRATIS reisgids< voor Suriname al? Je vindt hem hier!

Dag 1| Dag 2| Dag 3| Dag4 |

Wie? Mets Travel & Tours N.V

Wat? 4 daagse tour naar Awarradam

Kosten? 535 euro  p.p

Boeken? www.surinamevacations.com

Awarradam komt van de naam Awara Dan. De awara is een oranje gekleurde palmvrucht en dan komt van het woord dam.

Awarradam is een idyllisch eilandje met houten lodges erop in de Gran Rio rivier dicht bij een natuurlijke dam.

Het eilandje ligt in het district Sipaliwini, op een afstand van 55 minuten vliegen van Paramaribo.

Het gebied rondom Awarradam wordt bewoond door Saramaccaanse boslandcreolen; afstammelingen van slaven die tijdens de koloniale tijd de plantages ontvluchtten en in het binnenland hele dorpen stichtten.

Oorspronkelijk komen ze uit Afrika en veel van de oude Afrikaanse cultuur is nog terug te vinden in hun eigen unieke cultuur en dagelijkse gebruiken.

Awarradam, here we come…

Om 10.15 uur rende ik met mijn bagage het luchthaventje Zorg en Hoop binnen. (Ik moet eerlijk bekennen dat de Surinaamse tijd ook mij nogal eens parten speelt!)

Op Zorg en Hoop is het iedere dag een drukte van jewelste. Cesna’s en twin otters vliegen richting diverse bestemmingen in het Surinaamse binnenland. Braziliaanse goudzoekers, boslandcreolen en inheemsen gaan naar huis of het werk en toeristen op weg naar een voor hun geheel nieuwe wereld.

De voorbereidingen

Samen met mijn medereizigers keek ik naar de veiligheidsfilm. Een paar lichte angstkriebels kon ik niet onderdrukken. Zo een klein vliegtuigje, boven dat immense oerwoud!

Terwijl we liepen naar “ons” vliegtuigje begon het zachtjes te regenen. Snel werd onze bagage in het ruim gezet en ik nam plaats op één van de stoeltjes, naast Rob of Bob; onze gids voor de trip. (het zoontje van Rob kon de R niet uitspreken en sindsdien heet hij dus Bob!)
Ik schoof de veiligheidsbelt over mijn buik en daar gingen we…

Langzaam verdween Zorg en Hoop uit het zicht en ik zag onder me de Bosje brug liggen. Het water van de Suriname rivier deed me denken aan chocolademelk.

Opeens dook er een prachtig blauw meer op. Dat moest Blauwmeer zijn, het enige echte diepblauwe water in Suriname.

Het viel me op dat het binnenland van Suriname écht lijkt op een wijd uitgestrekte broccoliveld, zoals je mensen zo vaak hoort zeggen. Hier en daar zijn er enkele open plekken te zien in het woud; plekken waar zich kostgrondjes bevinden of waar goud wordt gewonnen.

Ik vond de vliegreis op zich al een hele beleving!

Kayana- Kosindo

Na 55 minuten kwam de airstrip in zicht. Het vliegveld van Kayana is net een groot voetbalveld met aan de overkant van de rivier, het dorp Kayana. Langs de grens van het oerwoud en de landingsbaan waren creoolse vrouwen pinda’s aan het oogsten.

We landden soepel op de grond en het was verrassend te zien, dat na kilometers broccoli en leegte, er opeens weer een totaal nieuwe, bewoonde wereld opdook.

Alles is er. Toilet, winkeltje, vervoer en natuurlijk de lokale bevolking.

Alleen… wij waren er nog niet!

We hadden nog een boottocht van 30 minuten met de korjaal voor de boeg!

Schuitje varen…

Natuurlijk moest een groot deel van wat op het menu stond voor de komende 3 dagen, ook mee de boot in. We maakten een lange rij zodat we gezamenlijk alle ingevlogen proviand de boot in droegen. Efficiënt!

Zie zo, zwemvesten aan en varen maar. Wat een prachtig uitzicht vanuit de boot! De groene bomen, in alle maten en soorten, die langs de oevers omhoog schoten en de grote rotsformaties waren werkelijk adembenemend.

Niet lang daarna kwamen we een “apenspeeltuin” tegen. Kleine doodskopaapjes (monki- monki) zwierden van tak tot tak en leken zich echt te vermaken met ons als toeschouwers. Ze renden over de bananenbladeren en sprongen achter elkaar aan.

Ik tuurde de oevers af in de hoop kaaimannen te zien en wie weet anaconda’s! Die waren vermoedelijk op dat moment net in diepe rust, want ze lieten zich even niet zien.

Nadat we het laatste dorpje waren gepasseerd, duurde het niet lang voor onze thuisbestemming zichtbaar werd. Het eilandje Awarradam, waar we op zouden overnachten, dook midden in de rivier op.

Het eiland Awarradam

Het lokale personeel van Awarradam stond ons al op te wachten. “Udou” en “U weki no ”  klonk het van alle kanten. (het Saramacaans voor welkom en goedemorgen)

Aangemeerd bij het eiland, klommen we ijverig de trap op om gids Bob te volgen. In de lounge van het resort kregen we een welkomsdrankje, een stukje lokaal gebakken cake en uitleg over de faciliteiten op het eiland en de indeling; wie waar zou slapen.

De houten lodges zijn mooi. Het zijn naar binnenlands ontwerp gemaakte huisjes, waarvan de deurtjes bekroond zijn met Surinaamse namen. Wij sliepen in“Dumi Bunu“, wat ook wel “slaap zacht” betekent.

Ongewenste gast

Nadat we onze spullen in het huisje geplaatst hadden en hadden genoten van het uitzicht van ons balkonnetje, betrapten we een ongewenste gast.

Een supergrote sprinkhaan compleet met camouflagepak. Hij zat gebivakkeerd voor het toilet en omdat we dat zo ongemanierd vonden, bonjourden we hem snel naar buiten. Volgende keer beter, vriendje!

Heerlijk eten

Het valt me altijd op dat ik in het binnenland veel meer trek heb en ook veel smakelijker eet. Misschien omdat er meer rust om je heen is?
In ieder geval kregen we die eerste dag meteen een overheerlijke maaltijd voorgeschoteld.

De witte rijst, kip en boulanger ( aubergine in het Nederlands) gaf me de nieuwe energie, die ik nodig had om de omgeving rond het eiland te exploren. Vlak achter het eiland liggen namelijk de rotsen die de dam vormen van Awarradam.

In mijn bikini stapte ik dapper over de rotsen en Ronaldo, onze lokale gids bracht ons naar een sula ( stroomversnelling) waar we van een natuurlijke massage konden genieten. Neeee… niet door Ronaldo!! Van de sula, natuurlijk…

Es en ik hadden al snel een hoop mooie plekken gevonden voor onze fotoshoot.

Dat zouden een paar prachtige shots opleveren voor onze Panorama kalender, waar me mee bezig zijn.

De bar, noodsuper en bibliotheek

Wat was ik trouwens gelukkig toen ik zag dat er een “noodsuper” was. Natuurlijk was ik mijn tandenborstel thuis vergeten en de langwerpige kast met “noodproducten” kwam dus als een geschenk uit de hemel!

De lekkere fles wijn die ik in de bar kocht was ook een welkome verrassing.

Onder het genot van het wijntje en een Grietbana supu, werden we die avond verrast door een slideshow met uitleg over de flora en fauna van het boven-Gran Rio gebied.

Ondanks dat het leuk was te zien welke dieren we mogelijk tegen zouden kunnen komen, startte er een zacht concert van gesnurk. En dat waren geen boskikkers dit keer!

Het binnenland eiste haar tol van een paar van ons.

Dag 1| Dag 2 | Dag 3 | Dag 4